7. Ders

Bu ders liderlik üzerine yapılan konuşmada “internal” ve “external” kavramlarından bahsetmiştik. Kendim için düşündüğümde “internal” bir kişiliğe sahibim diyebilirim; ancak lider olma konusunda hiç iddialı olmadım. Yani ben hayatımın hiçbir döneminde lider olmak istemedim. Hep yönetilen, uyum sağlayan taraf olmak (sorumluluk almamak) işime geldi. Mecbur kalmadıkça da hep uzak durdum.

Diğer yandan hayatımda ya da sorumluluğum dahilinde kötü giden ve başarısız olduğum her şey için kendimi suçladım. Tabi ki bu suçlama benim etki alanımla yani değiştirebileceklerimle ilgili oldu. Yoksa kadere inanan biriyimdir. Örnek olarak bir sınavda başarısız olduğumda bilirim ki suç bendedir. “Başkalarının başarabildiği bir işte başarısız olduysam benim suçum olmalı.” diye düşünürüm.  Hazırlıkta kaldığım sene de başarısızlığımın sorumluluğunu aldım. Etrafımdaki insanlar beni teselli etmek için “Şöyle şartların vardı. Senin yaşındaki diğer insanların böyle imkanları vardı.” gibi bahaneleri söylerken kısa süreliğine onlara inansam da sonrasında yine gerçekle yüzleştim. “Ben yeterince çaba göstermedim. Rehavete kapıldım. Benden daha az bilgiyle başlayanlar bunu yapabildi. Benden daha zor şartları olan insanlar illa ki vardı.” diyebildim. Bu türlü düşünmek beni her zaman geliştirilebilir, değiştirilebilir ve dönüştürülebilir yapmadı; ama en azından kendimi kandırmamdan daha iyiydi.

Derste de konuştuğumuz diğer bir konu başarısızlığın sorumluluğunu almanın mevcut düzende pek kabul gören bir şey olmaması. Yani ben suçu kendimde aramalıyım; ama biri nedenini sorduğunda dış etkenleri suçlamalıyım. Eğer “Benim de suçum var.” dersem bu beni işe yaramaz gösterecektir ve zaten günah keçisi arayanların ekmeğine yağ sürecektir.

Belki de bu yüzden toplumumuzda “external” görünen kimseler arasında aslında “internal” olanlar vardır.