3. Ders

Bu ders yaptığımız mimik aktivitesi mimiklerimiz konusunda nasılda kontrolsüz olduğumuzu fark ettirdi. Demek istediğim biz belirli birkaç duygu dışında mimiklerimizin nasıl şekillendiğinin farkında bile değiliz ve çoğu zaman mimiklerimize hakim olma konusunda bile yetersiz kalıyoruz. Oysa karşımızdaki bir kişinin yüzüne bakarak ne tür duygular içinde olduğunu çoğunlukla kestirebiliyoruz ve bunu nasıl yaptığımızın farkında bile değiliz. Örneğin; karşımızdakinin gergin, kuşkulu ya da heyecanlı olduğunu anlıyoruz; fakat bunu nereden anladığımızı sorsalar tarif etmek gerçekten zor oluyor. Zihnimiz biz farkında olmadan öyle mükemmel işler başarıyor ki hayran kalmamak mümkün değil.

Bahsetmek istediğim bir diğer konu çocukları özgür bırakmakla ilgili olan konuşmamızdı. Ben şu kuzeni mağduriyet yaşayan ve kısa bir süre onlarla yaşayan öğrenciyim. Derste kendimi iyi ifade edemedim. Benimde yaşadığımız toplumdan gelen titizliklerim var; ancak çocuk gelişimi söz konusu olduğunda bunu törpülemeye çalışıyorum. Tabi ki çocuklar kendine zarar vermediği ölçüde birçok şeyi deneyimlemeli; ancak sınırlar da olmalı. Yumurta örneğini düşünecek olursak, eğer çocuk sadece yumurtayı elinde gezdirmek için almak istiyorsa bunda bir sakınca yok. Çocuk elbette yanlışlıkla düşürüp kırabilir tıpkı yetişkinlerin yapabileceği gibi. Ama niyeti fırlatmaksa ve bunu bir kez yapmışsa yaptığının yanlış olduğunu anlayana kadar bir daha vermemek gerekir. Birçok aile etrafı kirlettiği için çocuklarının kendi başına yemek yemesine izin vermiyor. Oysa çocuk bunu döke saça öğrenebilir. Kısa vadede etrafı temizlemek külfet gibi gelse de sonrasında çocuğun erken yaşta kendi başına yemek yemeyi öğrenmesi aile için de rahatlık olacaktır. Ama çocuk yemeğiyle oynuyorsa orada müdahale etmemek bana doğru gelmiyor. Bu konuda söylenecek çok söz var. Çocuk sahibi olmadan söz söylemek çok doğru değil belki; ama milletçe her konuda bir fikrimiz var ve bunu söylemeden de edemiyoruz.